تبليغاتX
فرمان آریا فرمان آریا - ایران.پزاک.پ.ک.ک.کردستان و کرد.ربان کردی.pjak.رحمان حاج احمدی (رهبر پژاک) border=0>
يكپارچگي فلات ايرانزمين را مي بينم.آنرا باور دارم
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin
 

 

 
کردها خط قرمز ناسیونالیست هاي ایران
 
تیره ی بزرگ کرد از جمله ایرانیانی هستند که چه به لحاظ ویژگی های فرهنگی و چه به لحاظ گستردگی ِ جغرافیایی برای جامعه ی بزرگ ایرانی حایز اهمیت می باشند.ولی متاسفانه بی توجهی های روا شده ( که شاید بتوان ریشه ی آنرا در تحولات دوران صفوی جستجو کرد) در درون ایران موجب بروز مشکلاتی در حق کردها شده است.پس از تجزیه ی سرزمین کردستان بزرگ از ایران که کمابیش همزمان با جدایی ِ خراسان بزرگ انجام شد،مردمان کرد در سوریه و عراق و ترکیه آماج نژداپرستی های تازیان و ترکان گردیدند.دولتهای استعمار ساخته ی سوریه و عراق و ترکیه در این مدت از هیچ فشاری علیه کردها فرو گذاری نکردند....
پس از تشکیل ترکیه نوین از سوی مصطفی کمال(فراماسونر و دست پرورده ی یهود)هویت قومی مردم کرد بکلی مورد انکار قرار گرفت و سرکوب های غیر انسانی بر علیه این قوم اعمال گردید.از آن تاریخ تا کنون فشار بی رحمانه سران آنکارا بر کردها ادامه داشت و کودتا های 1960 و1970 و 1980نیز بهانه ای شدند از برای شدیدتر شدن ماشین سرکوب رژیم آنکارا .تمامی این فشارها در درازای این 85 سال نه تنها شوند تحلیل رفتن کردها در جامعه ی ترکیه نگردید بلکه با گذشت زمان گروههای کرد بیشتری وارد میدان شده و تلاش کردند از حقوق بیش از 15 میلیون کرد دفاع نمایند.... ولی آنچه در مورد این گروههای سیاسی تاسف بار است اینکه: این دسته ها مدتی پس از تولد زیر نفوذ سرویس های اطلاعاتی غربی قرار می گیرند و با تزریق کمکهای مالی به این گروهها از سوی قدرتهای غربی آنان ، تبدیل به اهرم فشار رقبا در قبال دولت ترکیه می گردند.در این میان بزرگترین حزب سیاسی کردهای ترکیه در این سالها از این مسئله مبرا نبوده است.
 
تاریخچه پ.ک.ک:
 
پ.ک.ک به صورت یک سازمان در سال 1973 در آنکارا با نام انجمن دموکراتیک میهن پرست در میان دانشجویان کرد شکل گرفت.این گروه که رهبری آن با عبدالله اوجان بود در سال 1978 با نام " حزب کارگران کردستان و با ایدئولوژی  مارکسیسم _ لنینیسم اعلام موجودیت کرد و در سال 1984 انقلاب مائو را الگوی فکری خود قرار داد. پ.ک.ک پس از اعلام موجودیت به جنوب شرق ترکیه نقل مکان نمود و در مواقع حساس سوریه یا لبنان را به عنوان مفر یا اردوگاه خود انتخاب کرد.اوجالان پیش از کودتای 1980 از کشور خارج شد و به سویه پناه برد و تا سال 1984 در ناحیه بَکه زندگی کرد .سالهای 1993 تا 1995 برای پ.ک.ک از نظر ایدئولوژیک بسیار پر اهمیت بود. در این سال ها سوسیالیسمِ در اندیشه سیاسی این گروه پررنگتر از لنینیسم شد و ایده ی برابری زن و مرد مطرح گردید،حضور نظامی زنان در صفوف پ.ک.ک دوشادوش مردان در راستای همین شعار بود .در گفتمان ِ این دوره ی پ.ک.ک پافشاری بر ادعای ِ تشکیل ِ دولت ِ مستقل کرد جای خود را به هدف خودمختاری در چارچوب جمهوری ترکیه داد.عملیات پ.ک.ک بیشتر در قالب بمب گذاری ،ترور و حمله به گشتی های نظامی  صورت میگرفت. کشتار 33 سرباز غیر مسلح ترک در سال 93 از جمله این عملیات ها بود که باعث واکنش شدید  دولت ترکیه گردید. شدت یافتن تحرکات مسلحانه پ.ک.ک در دو سال اخیر باعث شد دولت ترکیه بار دیگر به فکر ورود به شمال عراق بیافتد.اگرچه در زمان  صدام حسین بر اساس موافقت نامه دوجانبه ترکیه حق داشت برای تعقیب عناصر پ.ک.ک وارد شمال عراق شود ولی پس از سقوط صدام این مسئله جنبه ی دیگری گرفت چرا که ترکیه پس از فروپاشی حکومت بعث ادعاهای ارضی را در مورد شهرهای نفت خیز کرکوک ، اربیل و سلیمانیه مطرح کرد.
شدت حملات پ.ک.ک در سال 2007 و در آستانه ی بحران سیاسی ترکیه به اوج رسید.نهادهای سیاسی و نظامی ترکیه ادعا کردند که ترور جنوب شرق ترکیه ریشه در شمال عراق داشته برای از بین بردن این مشکل بایستی وارد شمال عراق شوند .این طرح ارتش ترکیه البته نیاز به تایید دولت یا مجلس ملی ترکیه داشت که با اعلام انحلال مجلس و انتخابات زودرس و فرو کش کردن اوضاع، مسئله حمله به عراق به فراموشی سپرده شد. این طرح از همان آغاز با واکنش منفی امریکا  اروپا  روبرو شد و در ایران نیز نگرانی هایی را برانگیخت.روشن  است که هدف ترکیه از حمله به عراق تنها سرکوب نیروهای پ.ک.ک نبوده و اهداف و نقشه های توسعه طلبانه از این حمله پیگیری می شد.  نکته مهم دیگر اینکه روشن نیود در صورت ورود ارتش ترکیه به ناحیه کردستان عراق چه سرنوشتی در انتظار مهاجمان خواهد بود ارتشی که در درون مرزهای ترکیه هرگز نتوانست آنطور که باید از پس مبارزه با شبه نظامیان برآید ،چگونه می توانست در جغرافیای دشمن قادر به سرکوب نیروهای رقیب باشد؟بویژه اینکه پس از ورود به شمال عراق علاوه بر نیروهای  پ.ک.ک پیشمرگان حزب دمکرات و اتحادیه میهنی نیز رویاروی ارتش اشغالگر قرار میگرفت.
از سوی دیگر آنچه ترکیه را خشمگین ساخته بود نوع دیپلماسی ایران در عراق و شیوه ی رویارویی امریکا با ایران می باشد.حمله امریکا به عراق باعث شد تا صدام حسین بزرگترین دشمن عربی ملت ایران و تشکیلات وی بکلی محو گردد و سراسر عراق روبه ویرانی رود.در حالیکه ایران هیچ هزینه ای جهت اینکار صرف نمیکرد .امریکا _که دولت ایران آنرا بزرگترین دشمن خود می داند_ با صرف هزینه های هنگفت هم باعث نابودی دولت صدام شد و هم راه را برای ضربه زدن ایران به دشمن سابق ولی خطرناک خود هموار کرد وهم حکومتی  ایرانی را در این کشور به قدرت رسانید.با درهم ریختگی اوضاع عراق نیروهای عراقی هوادار ایران به این کشور سرازیر شدند و ایران توانست در مجموع برنده ی جنگ باشد.گروههای کرد و شیعه ی عراق که بیش از نیمی از جمعیت این کشور را تشکیل میدهند برگهای برنده ی ایران به شمار میروند.ایران مبالغ هنگفتی را بابت حزب دمکرات کردستان و اتحادیه میهنی و گروه های شیعه هزینه میکند.در این حال فقط گروهی از سنی های بعثی – وهابی هستند که با حضور ایران در این کشور مخالفت می ورزند، ولی پرداخت هزینه های این دشمنی نیز در خاک عراق با امریکایی ها می باشد نه ما. در این آشفته بازار ترکیه نه می تواند با کردها رابطه ی حسنه ای داشته باشد نه با شیعیان و نه توانسته است با سنی ها روابط محکمی برقرار نماید.تنها بهانه ترکیه برای حضور در عراق گروه اندکی از ترکمن های این کشور در شمال می باشند که آنان نیز نه تنها نمی توانند جای پای محکمی برای این کشور باشند بلکه بعلت ضعف و پراکندگی بیشتر اسباب زحمت ترکیه خواهند بود تا محل نفوذ.
 
ورود سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به شمال عراق:
 
با شدت یافتن عملیات پ.ک.ک در ترکیه گروه موسوم به پژاک نیز که از آن به عنوان شاخه ایران پ.ک.ک یاد می شود در شهرهای کردنشین ایران اوضاع را به سمت آشوب بردند.اگرچه در سال پیش نیز پژاک یک سلسله بمب گذاری ها را در شمال غرب ایران انجام داده بود ولیکن اینبار عملیات پژاک به صورت رودرروئی مستقیم با نیروهای نظامی ایران بود که موارد بسیاری منجر به شهادت سربازان و رزمندگان ایران گردید.از آنجا که پژاک گروهی تجزیه طلب به شمار می رود پذیرفتن تحرکات نظامی آن از سوی دولت در درون مرزهای ایران ممکن نیست .هرچند که پ.ک.ک در سالهای پیش از کمکهای ایران بهره مند شده بود ولی با قطع این کمک ها ظاهرا عملیات نظامی علیه حامی گذشته، مورد تصویب روسای این گروه قرار گرفت.
ورود ناگهانی سپاه ایران به شمال عراق می تواند تحلیل های گوناگونی داشته باشد ،که بعلت عدم اطلاع رسانی دقیق در این مورد از سوی مراجع صلاحیّتدار این تحلیل گاه ره به ضد و نقیض می زند.ولی آنچه که از برای منافع بلند مدت ایران حایز اهمیت است، نه ورود و میزان پیشروی نیروهای ایران به شمال عراق بلکه چگونگی این نفود است.نخست اینکه سیاستمداران ایران بایستی حساب مردم کرد را چه در ایران چه در عراق با حساب گروههای سیاسی کرد جدا نمایند.این گروههای سیاسی معمولا برای تامین منابع مادی رو به همکاری با قدرتهای برون منطقه ای می آورند که این امر باعث هدایت آنان در جهت منافع این قدرت ها میگردد.در حالیکه مردم ستم کشیده ی کرد در پی بهبود اوضاع زندگی و اقتصادی و فرهنگی خود می باشند.
دوم اینکه خبرهای مربوط به بمباران دهکده های غیر نظامی از سوی نیروهای ایران _ در صورت صحت _ بسیار ناگوار و نپذیرفتنی میباشد.اگر در این بین کسی باید مجازات شود تروریست های پژاک و هواداران مسلح آن میباشند نه مردم فقیر و روستا نشین.
آنچه از دولت ایران انتظار می رود و شایسته است ارسال سریع کمکهای انسان دوستانه به روستاهای جنگ زده و یا محروم کرد میباشد که مسلما موید حسن نیت دولت ایران خواهد بود.
 
برآمد :
ناسیونالیسم راستین ایرانی همواره پشتیبان حقوق کردها چه در درون مرز و چه در برون مرز می باشد .رفع محرومیت های اقتصادی از مناطق کردنشین و تدریس اصولی زبان اصیل کردی _ که از ریشه دار ترین شاخه های زبان فارسی می باشد_ نیز می تواند در گسترش فرهنگ و رفع مظلومیت از این تیره موثر باشد. کردها همواره از خطوط قرمز ملت ایران و ناسیونالسیت های ایرانی بوده اند و اعمال سیاست سختگیرانه و فشار آور بر «مردم کرد» به هیچ روی پذیرفتنی نیست.
 
+ نوشته شده در  ساعت   توسط فرمان آریا(میهن پرستان آذری)  |